Image Your Life ontmoet Toon Gerbrands



Met ruim 37 graden Celsius zijn het Spaanse temperaturen in Eindhoven. Goed voorbereid en met een gezonde dosis spanning stap ik de lift in naar de 3e etage van het Philips Stadion. Vandaag moet een goed interview worden, want slechts weinigen hebben de kans om Toon Gerbrands zo specifiek te kunnen spreken. Als ik zijn grote kantoor in de hoek van het stadion binnenloop is Dhr. Gerbrands direct klaar om me te woord te staan. Eigenlijk valt direct de spanning weg, want ik tref een warme, oprecht geïnteresseerde Toon die me direct een beetje uitdaagt. Een leuk gesprek gaat vlot van start. Direct wijst Toon me op het belang van het onderscheidend zijn en hoeveel je daar als persoon of bedrijf aan hebt. Daar kun je het verschil maken, is een eerste wijze les nog voor het officiële interview begint.Voor ik de eerste vragen op Toon afvuur vertel ik waarom ik juist bij deze inspirerende man terecht ben gekomen. Voor mij is Toon iemand die naar zijn gevoel luistert, zichzelf heel goed kent, mensen inspireert en “out of the box” denkt. Ik zit voor een coach met een zee aan ervaring en inzichten. Zijn boek Mijn Stijl is dan ook een inspirerende aanrader over persoonlijk leiderschap en coachen.


Hoe ziet jou perfecte dag eruit?


Ik werk met een ideale week. Ik heb het principe neergezet met de vraag: Wat wil ik deze week allemaal gaan doen? Ga ik ‘s avonds e-mails beantwoorden, wil ik hardlopen of wil ik bijvoorbeeld sociaal leuke dingen doen. Uiteindelijk draait het dan om balans. Er moet balans in de dag zitten. Zoals vanavond ga ik bijvoorbeeld hardlopen en dat ga ik wél doen ondanks dat het 35 graden is. Ik loop 3 keer per week hard en dat gaat me wel lukken. Ik zeg altijd ”de uitgeruste manager presteert beter dan een vermoeide manager”. Ik moet uitgerust aan de start verschijnen en ik moet er voldoende witte blokken in knallen (open blokken in agenda). Verder is er nog een filosofie van leiderschap. Er werken hier 200 man en ik moet zorgen dat ik tijd voor ze kan maken om ze te helpen en te ondersteunen. Er lopen jongens van 18 jaar met aparte kapsels, tatoeages en gekleurde schoenen. Als zij de bal erin schieten dan ben ik een goede directeur. Dus balans, witte blokken en ruimte om anderen te ondersteunen. En met een volle agenda lukt dat niet, vandaar de witte blokken.

Ik stimuleer of motiveer niemand. We spreken de route en de doelen af en daarbinnen ga ik helpen. Als ik mensen moet gaan motiveren dan weet ik zeker dat we het niet gaan redden. Ik motiveer niemand, maar ik zet ze wel in op dingen waar ze goed in zijn.


“IK GA NOOIT VOOR EEN BAANTJE, IK GA ALTIJD VOOR DE MANIER VAN DENKEN”


Eens of oneens? Moeilijke tijden zijn uiteindelijk positief!


Eens, helemaal mee eens. Omdat je daar het verschil kunt maken. Als we vijf jaar achter elkaar kampioen worden, alle transfers vallen goed en alles gaat goed, dan kan iedereen hier de tent runnen. Je kunt je onderscheiden als het wat minder gaat. Als je dan allemaal een bepaalde kant op gaat dan kun je het dus redden. Eigenlijk moet je zitten wachten op tegenslag. Dat is een omgekeerde manier van denken. Het is eigenlijk een soort haat- liefde verhouding. Een hoop ellende hoop je niet tegen te komen, maar als het dan gebeurt dan moet je er staan. Ik leef daar zelf van op. Bij mij is het allerergste de tent beheren. Dan word ik een vervelende kerel, want dan ga ik zelf wat stoken en reuring veroorzaken. Er moet wel iets gebeuren. Dit is een baan waarbij zeven dagen in de week van alles gebeurt. Kranten die over je schrijven, supporters die een mening over je hebben. Je bent een deel van je privacy kwijt in de stad. Dus dan gebeurt er genoeg.


Was dat ook de reden dat je hier in gestapt bent?


Nee, ik heb twaalf jaar voor AZ gewerkt en eigenlijk is dat vrij lang voor mij. Maar na acht jaar viel die bank om. Toen moesten we AZ proberen in de volgende fase te krijgen.

Dat is natuurlijk een prachtige tijd! Aandelen lagen te koop, er werkten honderd man die niet zeker waren van hun baan. Er gebeurde echt van alles daar. Dat was een hele interessante tijd voor mij. Vanuit het management is dat een top jaar geweest. Na twaalf jaar AZ ben ik er uiteindelijk mee gestopt. Ik had de mogelijkheid om anderhalf jaar zonder baan te leven, ik had inmiddels voldoende spaargeld. Toen kreeg ik zeven aanbiedingen waarvan vier uit de voetbalsport. Maar ik was eigenlijk niet van plan om in de voetbalsport te blijven. Tevens kreeg ik twee aanbiedingen uit het buitenland, maar dat wilde ik sowieso niet. Bij een bond en drie aanbiedingen uit het bedrijfsleven en dat leek me ook wel wat. Toen kwam PSV, daar had ik eerst gesprekken met de raad van commissarissen.

Ik heb tien uur met PSV vergaderd en toen dacht ik. “Dit zou wel eens wat kunnen worden.” De manier van denken ging goed en andere zaken die we bespraken voelden ook goed. Timing in het leven is ook heel wat waard. Waar moet ik heen en op welk moment.In dit geval had ik goed ingeschat dat er leuke dingen zouden gaan gebeuren.

Ik begon met een flinke schuld van vijftig miljoen. Er was van alles aan de hand Ze hadden ook al vijf jaar geen landstitel gewonnen. De put hadden ze wel al gehad. Cocu was al trainer en de jeugdopleiding stond al in de steigers. Dan kun je zeggen dat ligt aan mij, maar dat is niet zo want het fundament lag er al. Dus het was een goede inschatting van mij om hier aan de slag te gaan. Dat is ook een kwaliteit. Timen! Ik ga nooit voor een baantje, ik ga altijd voor de manier van denken. As de manier van denken klopt dan ga ik ervoor. Er moet een match zijn.


Hoe ga je om met onzekerheid?


Dat is de basis van presteren. Ik kom op een aantal dingen vrij zeker over, dat weet ik van mezelf wel. Maar dat is altijd gebaseerd geweest op een massa twijfel. Als er een onderwerp is van “hoe gaan we dat nu oplossen” of “hoe gaan we dat nu doen?” Dan ga ik daar heel veel over nadenken, twijfelen en piekeren. Na verloop van tijd probeer ik op alle onzekerheden een antwoord te geven. En op een gegeven moment kun je zeggen “Nu weet ik het”. Dan ben je ook sterk als iemand gaat discussiëren met je, want dan heb ik er heel goed over nagedacht. Op een gegeven moment komt er een natuurlijk moment dat ik moet beslissen. Je kunt niet heel je leven blijven piekeren. Daar sta ik dan ook achter. De intentie van die beslissing is altijd positief. Zie het als bij een coach in het voetbal. Als een coach wisselt probeert hij het team sterker te krijgen. Dus de intentie is positief. Weet je zeker dat het goed uitpakt, nee. Het kan ook anders uitpakken maar de intentie is positief. Dat is gebaseerd op veel twijfel maar uiteindelijk neem je de beslissing. De intentie van handelen is altijd positief als je er zorgvuldig over nadenkt!


“ONZEKERHEID IS DE BASIS VAN PRESTEREN”


Hoe ga je om met teleurstelling?


Ik probeer als directeur de euforie en de put eruit te halen. Als we de titel halen en er wordt groot feestgevierd dan sta ik niet in de buurt. Als het heel slecht gaat met de club en alles zit tegen dan probeer ik dat op te krikken. Ik haal de onderste en bovenste twintig procent van de emotie eruit. Hoe rot het ook is, van binnen heb ik een ander gevoel, van buiten niet. Dat probeer ik te scheiden op die manier. Teleurstelling dat iets niet gaat zoals je gedacht hebt, dan moet je dus heel snel schakelen. Daadkracht en stabiliteit tonen in de vorm van leiderschap en op deze manier kijken of je het weer op de rails kunt krijgen. Het is een vervelend moment, teleurstelling, maar ook een moment om weer het verschil te gaan maken.


Gaat het ook door op persoonlijk vlak?


Het gaat voor mij niet door op persoonlijk vlak. Dat klinkt misschien gek en zal voor de meeste mensen niet gelden wat ik hier zeg. Want de meeste hebben er privé wel last van. Ik heb zelf echt het vermogen om elke avond te slapen. Wat er ook gebeurt. En ik heb ook het vermogen dat ik hier vanavond wegrijd. Dat ik dan wat andere dingen doe (wat ik bedoel met die balans) En morgen hier naartoe rijd en denk “verrek, wat moet ik nu vandaag gaan doen” Welke afspraken staan er etc. Maar ik trek ook na twaalf jaar AZ de deur dicht, ben met volleybal gestopt en naar het voetbal gegaan. Dan trek ik ook de deur dicht. Mooie tijd gehad en dat was het dan.


Je schrijft ook in je boek, leiderschap is niet overdraagbaar, heeft dat daar ook mee te maken?


Ja, dat klopt. Dat was wel een onderwerp waar ik lang over moest nadenken. Iemand stelde me die vraag bij een interview, maar daar had ik totaal geen antwoord op. Daar heb ik lang over nagedacht, gepiekerd, getwijfeld en onzekerheid. En uiteindelijk had ik het door. Je gaat hier weg en er vraagt nooit meer iemand naar je voorganger hoor. Hard gewerkt, krijg je voor betaald en klaar is Kees. Je gaat weg en de volgende pakt het op.


“LEIDERSCHAP IS NIET OVERDRAAGBAAR”


Op welke manier ga je mee met de tijd?


Ik ga volledig mee met de tijd en dat heeft te maken met nieuwsgierigheid. Op het moment dat je met deze generatie werkt, vind ik ook dat je specialist moet zijn op dit gebied. Ik weet denk ik alles van deze generatie. Gewoon door nieuwsgierig te zijn, te lezen en met mensen te gaan praten. Als zij de bal erin schieten ben ik een goede directeur, dus moet ik me aan passen aan hen. Wat we wel doen is de waarden en normen van dit bedrijf een beetje bewaken. Dat is wel mijn taak om die over te brengen. Voor de rest pas ik me aan, aan hen.

Er is vaak een oordeel over bijvoorbeeld tatoeages, maar ik wil weten wat de betekenis is. En zo probeer ik deze jongens te begrijpen. En dan blijf je goed bij, volgens mij. Ik probeer altijd oprechte interesse te tonen, maar dat vind ik niet meer dan normaal. Dat is in mijn ogen de basis van normaal functioneren.


Wat is je grootste prestatie ooit geweest?


Ik denk AZ redden. We zagen het niet aankomen. Ik had nooit gedacht dat die bank om zou vallen. Binnen twee dagen moesten we schakelen van eigenaar weg, hoofdsponsor weg, aandelen te koop en honderd man die niet wisten wat ze moesten. Daar hebben we een jaar lang voor geknokt en uiteindelijk de aandelen teruggekregen. Er waren momenten bij waarbij ik dacht: “dit gaat helemaal mis”. Hele interessante periode. Daar hebben we een stukje fundament voor de toekomst van AZ gelegd.

Hoe sta je het meest in je kracht?


Met het helpen van mensen. Ik heb vrij snel door wie er tegenover me zit en wat er gebeurt. Ik ben ook een beetje van challenge zoals je in het begin ook merkte. Beetje uitdagen. Mensen te laten nadenken, te coachen. Daar ligt mijn kracht. Ik moet ook een baan hebben waarbij dat kan. Geen introverte baan met de deur dicht. Dus dan zit ik hier wel goed.


Wat doe je om in je kracht te blijven?


De uitspraak “Hoe ouder je wordt, hoe meer je op jezelf gaat lijken” is een goede. Kijk, als je jong bent dan probeer je alles. Ik ben inmiddels op een leeftijd dat ik weet, ik kan alleen maar dit. Een stuk beperkter. Maar wat ik kan, dat doe ik wel goed. Wat je kracht is om jezelf te leren kennen en te denken. Dat moet ik niet doen, dat niet meer en weten hier ben ik goed in. Dus als ik het in een zin zeg. “Jezelf leren kennen”. Ik heb ook mijn neus moeten stoten om te weten waar ik niet goed in ben, maar inmiddels weet ik waar ik wel goed in ben. Heeft ook met leeftijd te maken.


Zet je de vijf kamers (zingeving, relatie, werk, gezondheid en vrije tijd) uit je boek Mijn stijl ook letterlijk in?


Ja die zet ik letterlijk in. Dat is waar we mee begonnen de balans. Het zijn mooie metaforen waar ik mezelf echt aan houd. En wat ik doe, doe ik goed. Dat is voor mij de balans. Je ziet me leuke dingen doen. Je ziet me hard werken, dat kan ook geen kwaad. Dan weer op een terrasje wat eten, maar op die manier de balans erin houden. Voldoende slapen en fatsoenlijk eten etc. Dat heb ik allemaal wel geleerd in mijn leven. Ik moet de gezondheidkamer ook een beetje in stand houden. Ik ben eigenlijk nooit ziek en dat moeten we ook zo houden. Niks mis met hard werken, maar er moeten ook leuke dingen gedaan kunnen worden. Dit om de balans erin te houden.

Wat is de kracht van duidelijkheid/ duidelijke keuzes?


Dat je mensen helpt. Duidelijkheid zorgt ervoor dat je makkelijk richting kunt houden. Als het maar duidelijk is dan weet je wat je moet doen. Bij schaken speelt de ene met zwart en de andere met wit. Dan is duidelijk wat je moet doen. Bij voetbal is het interessant. Stel je komt met 1-0 voor. Wat ga je dan doen? Ga je dan verder op de aanval naar 2 of 3-0 of ga je met zijn allen terug? Als je daar duidelijk over bent, dan kunnen mensen makkelijker werken. Je weet dan allemaal wat je moet doen. Het helpt de richting makkelijk te houden. Duidelijkheid moet ook niet doorslaan in starheid.


“DE INTENTIE VAN EEN BESLISSING IS ALTIJD POSITIEF”


Eens of oneens? Binding met mensen zorgt voor een lagere druk en daardoor betere prestaties?


Nee, binding zorgt niet voor lagere druk. Druk heeft te maken met de doelen die je stelt. Als ik hoge doelen stel, is daar meer de druk aan gekoppeld dan aan de binding met mensen. De binding met mensen is wel de factor waarmee je makkelijker in gesprek kunt komen waardoor je sneller een veilige omgeving creëert. Hierdoor heb je sneller door wat er in iemand speelt en hoe je dit op kunt lossen. Maar het heeft niet met druk te maken.


Wat is de kracht van persoonlijke benadering?


Het is eigenlijk heel simpel. Als je interesse toont in mensen, dan krijg je een relatie. Vroeger was dat heel normaal, tegenwoordig is dat bijna bijzonder. Is een relatie social media? In mijn beleving niet. Ik moet iemand kunnen zien, horen en denken. Op het moment dat je persoonlijk contact hebt kun je een relatie opbouwen. En als je een relatie hebt wordt er krediet opgebouwd. Dat krediet kun je gebruiken als het echt nodig is.


Hoe bepaal je jouw persoonlijke doelen?


Dan moet ik twee dingen onderscheiden. Als ik ergens werk staat het doel van de organisatie altijd boven het persoonlijk doel. Ik kom hier (bij PSV) en dan is de vraag wat ik wil bereiken. Daarmee weet ik of ik op de goede plaats ben of niet. Als iedereen tweede wil worden en ik eerste dan klopt mijn persoonlijk doel niet met de rest. Daar moet je het samen over eens zijn. Het belang van het organisatie doel staat dus voorop. Als je die doelen behaalt kun je daarbinnen ook je persoonlijke doelen stellen natuurlijk. Voor zover het ruimte biedt binnen de organisatie doe je het. Buiten de organisatie kun je je eigen persoonlijke doelen altijd stellen. Je kunt een andere cursus gaan volgen of een andere route. Dat zijn je eigen persoonlijke doelen.


Waarom is zelfreflectie zo belangrijk? ( De vraag was eerst waarom is eerlijke zelfreflectie zo belangrijk?)


Grappig dat je dat zegt want het woord eerlijk moet eraf, anders is het geen zelfreflectie.

Ik geef aan dat mensen vaak hun zelfbeeld positiever of negatiever maken dan dat het is.

Dan is het geen zelfreflectie! Zelfreflectie is de basis van jezelf ontwikkelen. Uit onderzoek blijkt dat jonge voetballers die zelfreflectie hebben veel meer kans hebben om de top te halen. Elke dag even over jezelf nadenken. Doe ik het goed? Kan het beter? Enzovoorts. Dat zijn de mensen die het meest succesvol zijn. Een basis voorwaarde om te gaan presteren.


“ZELFREFLECTIE IS DE BASIS VAN JE ONTWIKKELING”


Trek je jezelf iets aan van de buitenwereld?


Nee, de botsing tussen de binnen- en buitenwereld is dusdanig groot, zeker in deze sport. Ik vind wel dat ik verantwoording moet afleggen, dat doe ik ook.

Als mensen columns over mij schrijven of over PSV, lees ik ze wel. En als ik echt denk “verrek, daar kan ik iets mee, dat is een goed punt” dan doe ik er iets mee. Maar in negentig procent van de gevallen kan ik er niks mee, zijn ze onvoldoende op de hoogte. Iedereen mag zijn mening hebben, maar dat hoeft niet te stroken met de feiten die er zijn.


En als ze echt met iets komen wat van geen kanten klopt? Iets onrechtmatigs?


Ik heb een keer de uitspraak gedaan “Alleen de mensen die ik serieus neem kunnen mij beledigen” Dus dan zitten ze in de verkeerde categorie. Ze kunnen me niet beledigen.


Je hebt in het verleden ook buiten de sport gewerkt, zijn er ook overeenkomsten?


Grappig, want de vraag word meestal andersom gesteld. Wat is het verschil. Ik zeg altijd bij topsport is het tachtig procent voorbereiding en twintig procent presteren. En bij grote organisaties zoals de overheid bijvoorbeeld is het negentig procent presteren en bijna geen voorbereiding. Een PowerPoint maken vinden ze voorbereiding. Oefenen gebeurt vaak nooit, laat staan dat er vragen gesteld worden. Over het algemeen is de voorbereiding heel slecht. En bedrijven die dat gaan oppakken, al zouden ze maar naar twintig procent voorbereiding gaan, die gaan de slag winnen. Mensen zijn te druk, te druk, te druk en voor je het weet ben je vijf jaar verder.


Wat was uw persoonlijke motief om het bedrijfsleven achter te laten voor de sport?


Al de banen die ik in mijn leven gehad heb waren noodzakelijk kwaad. Ik had bedacht dat ik volleybal coach wilde worden. Hiervoor moest ik training geven en de maximum verdiensten waren niet hoog genoeg. Ik moest er dus een baantje bij hebben. En eigenlijk maar met één reden: dat ik net voldoende verdiende en op tijd weg kon en zo training kon geven. Dus het was noodzakelijk kwaad. Als ik voldoende verdiend had als volleybalcoach, dan had ik er geen baan bij nodig gehad. Het is ook echt een keuze. Ik kan het allemaal gaan romantiseren, maar daarmee bouw ik wel management ervaring op. En topsport ervaring. Die combinatie is in deze baan goud waard. Als je bijvoorbeeld met van Gaal, van Marwijk of van Bommel staat kun je praten met iemand die ook in de klei gestaan heeft. Die ook weten wat eenzaamheid is, wat twijfel is en wat druk is. Dat is het voordeel. Er zijn niet veel Nederlanders die dat hebben.


De voetballerij is een soort voorbeeld maatschappij maar onder een vergrootglas. Wat voor tips kunnen mensen halen uit het “glazen huis”dat voetballerij heet?


Het zijn echte grote maatschappelijke organisaties aan het worden. Iedereen wordt bekeken, maar we kunnen ook juist daarom iets terug doen voor de maatschappij. Je ziet goed en fout voorbeeldgedrag op het veld. Dat wordt vele malen vergroot. Het gaat de hele wereld over. Iedereen moet zich beseffen dat je in een soort rol van voorbeeld gedrag zit. Je probeert als club zo goed en kwaad als het kan het binnen de perken te houden. Bij PSV en AZ valt het wel mee, maar ik heb natuurlijk ook wel andere dingen gezien. Je moet je echt bewust zijn van je voorbeeldfunctie vanwege alle publiciteit. Als morgen een volleyballer door rood licht rijdt weet niemand wie het is, als dat een voetballer is dan staat het op de voorpagina van de Telegraaf. Ik probeer ze dat bij te brengen. Het zijn nog jonge jongens, maar die opvoedkundige taak zit er toch wel in. We zijn ook een keer met onze schaal bij GGZ geweest en dan kom je ook in aanraking met mensen die TBS gekregen hebben en dat soort dingen. Dan zien ze ook wat er allemaal gebeurt en hoe het ook anders kan. We willen ook laten zien dat er meer is dan, voetbal alleen en hoe de rest van de maatschappij eruit ziet. Alles waar je voor jezelf een kleine wereld van maakt, is jezelf beperken. De wereld is groter. Ik ga zelf ook ballonnen vouwen, cursus buikspreken en andere dingen doen om mijn blik te verruimen. Je komt daarmee in een andere omgeving terecht en je ontmoet weer andere mensen. Andere verhalen en daar is het me ook om te doen. Eigenlijk gewoon voor dingen openstaan.


Mensen hebben vaak beperkende gedachten (dat lukt me nooit/ Dat kan een ander toch beter.. etc.) Welke tip kunt je geven zodat ze juist anders gaan denken?


De tip die ik heb is bewust worden van de beperkende gedachte. Ik heb vanaf het begin geroepen “de excuses eruit” Als de scheids slecht gefloten heeft kan dat als een excuus gebruikt worden. Maar dat is een beperkende gedachte. Je kunt beter kijken wat jezelf kunt verbeteren. Excuus eruit, dat is ook een vorm van beperkend denken. Er bewust van worden en dan zorgen dat je continu mensen erop wijst dan zijn de beperkende gedachten heel snel weg. Het ene karakter is ook wat optimistischer dan het andere karakter. Je kunt altijd groter denken en denken in mogelijkheden. De metafoor daarvan is “Hoe kan ik onderscheidend zijn” Als je die vraag kunt beantwoorden dan kun je het verschil maken.


Heb je zelf wel eens beperkende gedachten gehad? En wat heb je daarmee gedaan?


Ongetwijfeld. Op het moment dat de druk gaat toenemen dan ga je een beetje naar je stressysteem toe. En in je stressysteem kom je niet in je kracht. Dan voert de druk echt op, dan denk je als het niet verandert dan worden er mensen ontslagen. Dat is een manier van beperkend denken.

Ik heb het zelf omgebouwd naar is iets beheersbaar of onbeheersbaar. Bijvoorbeeld de vraag “als ik twee keer verlies word ik dan ontslagen?” is onbeheersbaar. In onbeheersbaar hoef ik geen tijd te steken. Waar je geen invloed op hebt, kun je toch niks mee. Een voorbeeld bij AZ. Er waren veel mensen die zich afvroegen of de club nog zou bestaan over een jaar. Vraag was is dit beheersbaar of onbeheersbaar. Onbeheersbaar en dat ging dan in de map onbeheersbare zaken. En konden ze weer doorgaan met werken. Dit gaf de mensen ook rust.

Vraag is: Gaan we de Johan Cruijff schaal winnen? Is onbeheersbaar. Ik kan wel op alles voorbereiden en daar tijd in steken. Maar of de scheidsrechter partijdig is of drie keer iets over het hoofd ziet, dat weet ik niet. De bal kan binnenkant paal erin gaan of eruit. Of er rellen uitbreken weet ik niet, maar ik kan wel de voorbereiding treffen dat alles op orde is. Dat is beheersbaar. Je draait een beperkende gedachte als je het naar beheersbaar of onbeheersbaar vertaalt.


“LOPEN IS Dé MANIER OM DIEPER OVER DINGEN NA TE DENKEN”


Je loopt drie keer per week hard. Welke invloed heeft het lopen op je gedachten?


Dat is de manier om dieper over dingen na te denken. Zoals wij nu praten verwerk je ongeveer tweehonderd woorden per minuut. Als je gaat hardlopen of wandelen dan zijn dit er twaalfhonderd. Ik heb alleen nooit gesnapt hoe ze dat meten. Als je een probleem hebt of twijfels dan moet je dat meenemen met het lopen. Ik neem zelf ook een onderwerp mee tijdens het lopen. Dan kom je er wel uit, want dan heb je wel door hoe het zit. Even niet afgeleid zijn, even niemand naast je dat werkt het beste. Ik loop ook altijd buiten ongeacht de omstandigheden. Weer of geen weer, anders is er altijd wel een reden om beperkt te denken. Het gaat altijd om de eerste twee stappen. Als je die zet, dan ben je weg en gaat het goed. Ik heb in een Russisch onderzoek gelezen dat je lichaam twee momenten heeft dat het zegt nu stoppen we ermee. Daar moet je doorheen, dan haal je het. (bij bijvoorbeeld zwaardere tochten of Marathons) “Ik kan niet meer” is ook beperkend denken, maar dan blijkt dat je toch door kunt lopen.


Image Your Life heeft als motor het wandelen (liefst in rustig gebied) Wat vind je daarvan?


Dat past bij mijn verhaal van het lopen. Interessant is wanneer ga je samen lopen en wanneer laat je mensen alleen lopen. Een half uur alleen kan heel veel doen in mijn beleving.


Tijdens het wandelen krijgen mensen een opdracht mee om over na te denken. Wat verwacht je dat dit doet met de persoon in kwestie?


Dit zal heel veel doen met mensen. Punt één, je brengt mensen in een totaal andere omgeving en dat is winst. Twee, je laat ze bewust worden en nadenken over van alles. Ook zaken waar ze eigenlijk het antwoord al van weten, maar de tijd er niet voor nemen. Je gaat bewust ergens heen, dat is een bewuste keuze en dat gebeurt te weinig vind ik. Een grote wake up call, een reset. En daarmee zorgen voor die balans. Optijd nadenken over de volgende stap in het leven. Voor je het weet ben je vijf jaar verder. Je moet lef hebben. Het gewoon doen. Mensen worden zelfs vaak ziek omdat ze dingen doen die ze niet willen. Het gaat om lef tonen. Gewoon die stap zetten. Iemand bij AZ had de uitspraak “Iedereen deugt, alleen waarvoor” Dus je moet uit gaan zoeken waar je voor deugt.


We zetten de kolkende rivier even stop zodat alles kan zakken. Wat heb je voor tips als mensen weer terug zijn in de normale hectiek?


Je moet eigenlijk bepaalde momenten inbouwen waarop ze terugkomen. De vergeetcurve is heel groot. Als je ergens geweest bent dan is een paar dagen later weer alles anders. Als je het niet herhaalt dan kom je er niet.

Een beetje een dominee verhaal. Je zit binnen en alles wat die man zegt dat klopt en dan kom je buiten en denk je “En nu?” Daarom is het natraject zo belangrijk. Daar zit veel meer coaching in dan, in de eerste aanzet. (Dit is ook de reden dat bij Image Your Life het na traject zo belangrijk is, hiermee word je echt geholpen om door te gaan op het ingeslagen pad)


Wat kunnen inzichten betekenen voor mensen die “vastzitten”?


Dat ze te weinig tijd in zichzelf hebben gestoken. Het betekent dat ze vastgeroest zijn ergens. Niet de tijd hebben genomen om zelfreflectie toe te passen. En heel veel kostbare tijd hebben verspeeld. Ik ben niet van plan om één jaar van mijn leven te verspelen door na te gaan denken over zaken. Met andere woorden letterlijk doodzonde. Je komt wel dichter bij de dood, maar hebt een jaar verspeeld. Dat ben ik niet van plan. Het zegt allemaal iets over henzelf, wie is er verantwoordelijk dat je vastzit. Dat ben jezelf. Zo probeer ik ze altijd wakker te krijgen.


Wat is de kracht van de keuze Ja maar vooral NEE zeggen?


Nee zeggen heeft te maken met persoonlijkheid. Nee zeggen dat lijkt een lastig verhaal. Als je kijkt naar de ideale week of dag, dan moet je negen keer nee zeggen en één keer ja. Mensen gaan denken “Wat zouden ze van me denken als ik nee zeg” “Wat moet ik doen” Ik heb een hele simpele methode. Ik zeg “Het lukt niet” Er vraagt nooit iemand waarom. Dus ben ik ervan af. Het kan ook zijn het lukt niet omdat ik wil hardlopen of uitslapen. Maar mensen stellen die vraag niet. Je moet mensen leren nee zeggen. Als je zegt “Ik kan vandaag niet” Kun je dan morgen wel? Als je zegt “het lukt niet” dan is het duidelijk. Bij een cursus nee zeggen zouden heel veel mensen baat hebben. Omdat ze denken dat ze minder aardig gevonden worden. Mensen vullen het vaak zelf al in. Dat is ook beperkend denken.


Je geeft duidelijk aan dat je heel gericht kiest op welke aanvragen je wel ingaat en waar je NEE tegen zegt. Ik ben erg benieuwd waarom je tegen mijn aanvraag ja hebt gezegd.


De meeste zijn nee. Ik krijg zoveel aanvragen. Maar op jouw aanvraag heb ik inderdaad ja gezegd. Punt één heb je geluk met de periode. Er stonden nog niet zoveel afspraken in mijn agenda, maar ik had ook kunnen afbellen, omdat we een transfer hadden of dat ik in het buitenland had gezeten. Dat weet je bij mij nooit helemaal zeker. En punt twee denk ik ook de eerste mail. Hoe je het hebt ingekleed en aangestoken. Wat je doet met Image Your Life. Dat sprak me aan. Wat ik zeg, van de zestig gaan er twee door. Het is een kwestie van keuzes maken. En wat ook helpt is de flexibiliteit bij mensen om een afspraak in te plannen. Maar als ik het niks had gevonden, dan had ik nee gezegd. Dat gebeurt de meeste keren.


Wat zijn voor jou de nodige ingrediënten die je gelukkig maken?


Dat is bij mij eigenlijk ingegeven dat ik de dingen kan doen waar ik goed in ben. Als ik ergens goed in ben dan voel ik me lekker en dat heeft op alles zijn weerslag. Ik heb mezelf aangeleerd als ik niet onafhankelijk in geld ben dan kan ik onafhankelijk in denken zijn. Dat is me ook wel gelukt, dat is mijn kracht ook.

Dat geeft me heel veel rust!


3 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven