In de brandende zon op zoek naar een Albergue


Het is juli 2013 als ik in noord Spanje de Camino de Santiago loop. Ik heb al een paar honderd kilometer in de benen als ik deze ochtend vanuit Laredo vertrek richting Guemes. Vanuit het verleden ken ik het al een beetje, maar opnieuw is mijn geld nagenoeg op. Het is vandaag zaterdag en ik moet nog 2 dagen doen met ongeveer zeventien euro in mijn portemonnee. In Guemes blijkt een Albergue te zitten welke met een ware donativo werkt wat simpel inhoud dat je zelf mag beslissen hoeveel je voor de overnachting betaald. Voor mij een zeer fijne optie gezien de bijna lege portemonnee.

Ik vertrek vandaag een uurtje eerder. Normaal vertrek ik rond half acht, maar vandaag dus om half zeven. Ik wil op tijd zijn voor de boot die me van El Puntal naar Santona brengt. Het is ruim een uur lopen naar El Puntal. Ik loop over een lang en breed strand met aan mijn rechterzijde een opkomende zon. De zee kleurt geel en is kabbelt rustig het mooie strand op. Het is rustgevend en ik loop er nagenoeg alleen. Aa het eind van dit lange strand ligt El Puntal vanwaar het bootje vertrekt. Echter ben ik te vroeg, veel te vroeg en ik moet ruim een uur wachten in het mulle zand. Geen straf, zeker niet maar in mijn achterhoofd besef ik dat ik vandaag vroeg in Guemes moet zijn. Ik weet niet hoeveel plaats er is en moet dus zeker op tijd zijn om een slaapplaats te hebben in deze herberg. Inmiddels komen er meer lopers aan en ik voel me wat gespannen worden. “Het zal toch niet” De boot brengt mij en de andere wandelaars keurig naar het mooie Santona wat nog erg verlaten aandoet. Tijd om er rustig te zitten is er niet en ik zet ook de pas er snel flink in. Nadat ik langs een lange gevangenismuur gelopen heb moet ik rechtsaf de berg op en via een erg smal en steil pad klauter ik naar boven. De zon is inmiddels hard gaan schijnen en de dag belooft flink warm te worden. Boven aan gekomen heb ik een prachtig zicht op twee grote stranden. De berg waar ik opsta is het breekpunt. Een prachtig overzicht met een mooie zee waar ik ver overheen kan kijken.



In de verte ligt Noja het plaatsje waar ik naar toe moet. Het is wederom een tocht over een kilometers lang strand. Het loopt heerlijk. Lekker op de blote voeten. Even ie grote, zware schoenen uit en de voeten door het mulle zand laten gaan.

Als ik in Noja aankom is de vermoeidheid al flink ingetreden. De temperatuur geeft al bijna dertig graden aan en de weg zal nu vooral omhoog lopen de binnenlanden in. Gelukkig zijn er veel fonteintjes waar ik even een verkoeling kan pakken en mijn PSV pet nat kan maken. Op een piepklein pleintje zie ik twee jongens zitten die ik steeds weer tegenkom. Ze komen uit Oostenrijk en hebben de pas er goed in. Maar ze blijken het ook wel degelijk zwaar te hebben. Ook bij hun speelt de zon parten. Toch zullen we elkaar nog een aantal keer inhalen.

Ik ben inmiddels ook de Italiaan Joaquin tegengekomen. Een ietwat jolige Italiaan van rond de 60 jaar oud uit Sicilië. Hij klampt zich aan me vast en wil graag een stuk meelopen. In deze enorme hitte, en vermoeidheid niet echt een ideale optie. Toch loop ik een stukje mee met de Italiaan die gebrekkig Engels spreekt. Even later laat ik Joaquin achter mij en haal ik voor de laatste keer de jongens uit Oostenrijk in. Ik moet doorlopen. Doorlopen naar de herberg, want ik moet een slaapplaats hebben met eten en drinken. Ik krijg letterlijk een tweede energie en loop door het glooiende landschap en de eucalyptus bossen door naar Guemes. Eenmaal daar aangekomen blijkt de herberg nog een paar kilometer verder te liggen de berg op. Het is een lichte teleurstelling. Alles doet pijn en de dag heeft zowel fysiek als mentaal veel geëist. Toch loop ik vastberaden de berg op. Even later kom ik bij een grote prachtige boerderij wat de herberg blijkt te zijn. Ik had flink doorgelopen want ik blijk als derde aan te komen. Een zeer hartelijk welkom voelt als een heerlijke verfrissing na een uitputtende dag.


Even later vind ik mezelf terug in de binnentuin, languit in een heerlijke stoel met mijn blote voeten in het fijne gras. Ik heb het gered en juist de uitputting laat me nu zo genieten van dit moment. Met mijn boek “Banco” in de aanslag heb ik een heerlijk rustige middag terwijl al de andere lopers rustig binnen druppelen.

Als de avond valt gaan we gezamenlijk eten aan de lange tafels en word er flink gepraat over allerlei zaken, maar vooral over het lopen van de Camino.

Deze dag voelt als een echte Camino dag, met de uitputting, de pijnlijke voeten met blaren. Het heerlijke gevoel van de aankomst en dit mooie diner aan de lange tafels met mede peregrinos. Trots en voldaan ga ik slapen. Morgen verder naar Santander.

4 keer bekeken0 reacties

Image Your Life, Koenraadlaan 22,  5651 EW Eindhoven, Tel: 0634994443, Algemene voorwaarden gedeponeerd bij kamer van koophandel

©2020 by Image Your Life

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • LinkedIn Social Icon
  • YouTube