Vroeger was alles beter ;-)


Ben ik al zo oud dan? Of was vroeger toch niet alles beter?

Laat ik maar direct zeggen dat vroeger zeker niet alles beter was als nu. Heel simpel, de techniek, de zorg, de eindeloze mogelijkheden dragen er ontzettend aan bij dat wij het zo goed hebben in ons mooie Nederland. Toch zit er ook een keerzijde aan en daar komen we nu misschien wel met zijn allen achter. Laten we daar ook iets mee doen!


We zitten midden in de Corona crisis waarvan we niet weten hoelang deze nog duurt. Voor mijn generatie (ik ben een veertiger) is dit helemaal nieuw. Alleen de ouderen hebben de oorlog nog meegemaakt en weten hoe het voelt om met beperkte vrijheid te leven.


Als coach kijk ik graag in het “nu” en positief naar voren. Toch vind ik het mooi om ook naar achteren te kijken. Naar mijn periode als kind. De periode vóór het moment dat ik mezelf druk moest gaan maken over mijn inkomen, verantwoordelijkheden, kinderen, werk en al dat andere wat ons bezig houdt. Als kind had je nog die mooie (misschien onrealistische) dromen. En wat was dat mooi!




Geboren in de 70’s, maar de eerste herinneringen zijn uit de 80’s. Al heb ik wel Elvis nog mee mogen maken (twee maanden om precies te zijn). Als kind herinner ik mij het touw uit de brievenbus. De poort die altijd open was of er zelfs niet eens was. De tijd die mijn ouders voor ons hadden ondanks dat we met vier broers waren. Kortom ons gezin ging voor het werk (iets wat in deze tijd al vaak andersom lijkt). Altijd was ik buiten aan het spelen. Fikkie stoken, voetballen, hutten bouwen, stoepranden. Weet iemand nog wat dat is? Je ziet het nooit meer. De telefoon die nog op een vaste plek stond, vast aan de muur (hierdoor was niet iedereen de hele dag alleen maar met zijn of haar telefoon bezig). Geen keuzestress over wat er op TV kwam, er waren namelijk maar drie zenders. Samen kijken naar de wekelijkse film, de soundmixshow of een series zoals Allo allo of North & South zijn zoete herinneringen aan de 80’s. Als ik muziek uit deze tijd hoor dan droom ik weer even over mijn basisschooltijd. Die goede oude tijd met leuke vriendjes en vriendinnetjes.




In de 90’s voor het eerst op stap. Een lekker pilske drinken met mijn vrienden en nooit gezeik, gewoon gezelligheid in de kroeg. De eerste keer zelf op vakantie, met de bus naar Salou. Mijn eerste baantjes als krantenbezorger of vakkenvuller. Wat een weemoed!


Daarna verder groeiend in banen en in het leven. Als toenmalig fotograaf ben ik op de leukste en mooiste plekken mogen komen. Nu een gezin met een heerlijk mannetje van vier.


De wereld was jaren geleden nog lang niet zo open als nu. Vakanties waren naar België of Duitsland en later gingen we echt ver. Naar Frankrijk en Oostenrijk. Ik weet nog dat ik een beetje zenuwachtig was, want ik zou échte bergen gaan zien! Hierdoor ben ik het reizen enorm gaan waarderen. Tegenwoordig is het niet naar Duitsland, maar naar Thailand of Amerika. Kunnen de kinderen van nu dit ook nog waarderen of is het “gewoon” om te vliegen? Vliegen blijft iets speciaals en die magie zou altijd moeten blijven lijkt me.


Zelf heb ik veel kunnen reizen toen ik ouder werd en eigenlijk is er één ding wat me altijd weer opvalt. Mensen die weinig te besteden hebben lijken vaak heel gelukkig. Natuurlijk zijn er de zorgen voor ze, echter zijn dit zorgen over basisbehoeften en geen luxe behoeften. Hun gezin staat op één!






Waarom dit verhaal zul je denken?

In mijn kinderjaren was het gezin prioriteit nummer één! Alles gebeurde in drie tempo’s lager dan nu. Op het werk was de werkdruk stukken lager dan het nu is. Mensen hadden nog respect voor elkaar en er werd niet ingebroken als het touw uit de bus hing. Kinderen speelden nog buiten en als ze niet wisten wat te doen, verzonnen ze wel wat.

Aan de eettafel waren er nog gesprekken in plaats van dat er geappt wordt. Als mijn broek kapot was werd ik niet gepest als er een appel op mijn knie zat. Nu worden kinderen gepest, tot zelfs op social media aan toe.

Dus dát stukje voelt voor mij beter in het verleden dan in het heden.


En toen kwam er corona…

Gek genoeg komen er kleine dingen uit mijn kinderjaren terug. Mensen zijn met het gezin bezig. Gaan het bos in om hutten te bouwen. Geloof me dat er veel meer staan dan voor de corona. Werken is anders, er wordt minder gevraagd van de baas omdat thuiswerken gewoon niet goed te combineren valt met kinderen opvoeden (uitzonderingen daargelaten want de druk op bijvoorbeeld de zorg is nu natuurlijk enorm). Uiteraard besef ik dat de druk met thuiswerken op andere vlakken wel heel groot is. Ga er maar aan staan.

Een dagje uit wat gaat komen krijgt misschien wel net zoveel waarde als die grote reis. Simpelweg omdat het dan weer kan.


In deze tijd is het goed om eens terug te kijken naar jezelf als kind. Je had een mooie droom van wat je wilde worden later. Je speelde nog vrijuit zonder na te denken wat anderen daarvan vinden. Geld was nooit een drijfveer. Je veiligheid vond je normaal gesproken thuis bij je ouders.


Vraag jezelf eens af waarom geld nu misschien wél een drijfveer is? Waarom die grote auto of TV wel nodig is? Waarom je niet jou ding doet omdat de grote boze buitenwereld er anders over denkt? Wat maakt het uit wat anderen denken!


Wil je later op je sterfbed herinnerd worden als die harde maar succesvolle zakenman of vrouw die zijn of haar kinderen al jaren niet meer gezien heeft. Of wil je herinnerd worden als een fijn en warm mens die graag anderen helpt. Graag deelt en voor anderen klaar staat.


Dingen om nu eens rustig over na te denken. Ik kies voor optie twee. Als we dat nu allemaal zouden doen dan ziet onze wereld er vanaf nu toch weer wat mooier uit.


Herken je wat ik schrijf? Deel het dan en plaats er een foto uit je eigen kindertijd bij. Dan kunnen we in deze tijd samen terugkijken naar die mooie kinderjaren!


Groetjes, Nico



136 keer bekeken

Image Your Life, Koenraadlaan 22,  5651 EW Eindhoven, Tel: 0634994443, Algemene voorwaarden gedeponeerd bij kamer van koophandel

©2020 by Image Your Life

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • LinkedIn Social Icon
  • YouTube