Why do I run?

Leer me kennen als persoon en coach. Daarom wekelijks een nieuw verhaal. Deze week het verhaal over de Marathon van New York die ik in 1997 gelopen heb.

Maart 1997, zittend aan de bar in Café Santé vraagt Hans de barman of het me wat lijkt om de Marathon in New York mee te lopen. Ik ben verrast, maar wel op een positieve manier en in mijn enthousiasme roep ik gelijk " Ja".


Het is eind oktober als we op schiphol zitten voor onze vlucht naar The Big Apple. Onze voorbereiding was niet groots. We liepen ongeveer 10 kilometer per week en we hebben een lange afstand geoefend door van Eindhoven naar Vught te lopen met dertig graden.

De laatste oefening was de halve marathon van Eindhoven een paar weken eerder.


In New York aangekomen hebben we de eerste dagen vooral erg genoten van de stad. Hierin hebben we weinig uurtjes overgeslagen en dan dus ook weinig geslapen. Een dag voor de grote marathon hebben we het rustig aan gedaan om klaar te zijn voor deze slijtageslag.


Het is inmiddels 2 november. De dag van de Marathon. Die grote Marathon in deze overweldigende stad!! We starten op Staten Island bij de Verrazano bridge waar we eerst nog een paar uur moeten wachten voor de start. We zijn zenuwachtig maar wel op de gezonde manier. Veel lopers lopen ijsberen rond wachtend op het startschot. Iedereen maakt zich klaar en hangt de warme kleren in de hekken voor de start. De ijsberende mannen en vrouwen zijn omgeturnd in lopers met een afstand van ruim 42 kilometer voor de boeg.

Het startschot klinkt en uit de grote boxen klinkt muziek van Mozart om ons de brug op te begeleiden. Met meer dan 30.000 lopers gaat de brug rustig op en neer op het ritme van de stappen. We lopen Brooklyn in met al zijn karakteristieke brown buildings langs de brede straten. Het regent inmiddels, alleen dat is fijn! Het geeft de nodige verfrissing! De lopers zijn vrolijk en enthousiast. Iedereen maakt het onvergetelijk. We lopen soepel en de kilometers worden langzaam weggevreten in de grote Brooklyn. Na ongeveer 25 kilometer gaan we de brug over in de richting van Manhattan. Het is voor velen een dodelijk punt omdat vlak daarvoor eten en drinken was in de vorm van o.a. bananen, sportdrank en water. De brug gaat iets omhoog en verzuring van de benen slaat toe. Ook wij hebben het nu even zwaar en waar we normaal veel praten is het nu even stil. Concentreren en doorlopen is het eenvoudige devies. De brug over een aankomend op de 1st Avenue in Manhattan vallen de lopers met bosjes af en uit. Het lijkt wel een slagveld daar, maar wij zetten onder het gejuich van de duizenden bezoekers trots door. We herpakken ons goed en beginnen zelfs weer te praten. Er is weer wat energie!! Inmiddels regent het pijpenstelen en geeft mijn camera die ik de hele Marathon met me meedraag de geest in het geweld. We gaan de Bronx binnen. De meest arme en gevaarlijke wijk van de stad. Eigenlijk is het juist erg mooi en de plaatselijke bevolking juicht ons hard toe! “Come on Santé” horen we graag en geeft ons letterlijk kracht in de koude, natte straten van New York!

Al snel komen we weer in Manhattan en we tellen inmiddels de kilometers af. We roepen tegen elkaar dat we er nog niet zijn als we Central Park in gaan lopen, echter is het ongeveer het eerste wat we doen als we daadwerkelijk daar zijn. “We zijn er” nee hoor, we moeten er nog ruim zeven. Na vijfendertig zijn zeven kilometer er erg veel. Central park bestaat uit kleine heuvels die voelden als de hoogste bergtoppen. Een man met 1 been haalt ons in. We hebben het zwaar is mijn gedachte. Het zijn de enthousiaste New Yorkers die ons verder trekken, die ons helpen om de eindstreep te halen in de inmiddels stromende regen. We gaan verder en lopen bij Columbus Square de hoek om richting finish waar Marc met zijn camera klaar zit. Het zijn emotionele laatste meters. Vooral voor Hans. Denkend aan zijn onlangs overleden zoon gooit hij kussend zijn handen omhoog. Mijn gedachten zijn bij Mike Baks die dat jaar overleden was aan kanker. Dat was voor mij ook de reden om voor de kankerbestrijding te lopen in New York. Trots komen we de finish over en we geven elkaar een dikke knuffel. Het knispert om ons heen van de warmtedekens en wij krijgen er ook eentje. We lopen op ons gemak met stramme benen naar ons hotel in de buurt en besluiten direct een hotdog te nemen. Waar het geld vandaan kwam is tot op de dag van vandaag een raadsel!

In het hotel wachten we op Marc die volledig verregend binnenkomt nadat hij uren heeft gewacht. Hij heeft de foto’s!! We zijn trots op hem en op onszelf!

Diezelfde avond is het groot feest voor het reisgezelschap. Aangezien we maar de helft hebben meegekregen op de eerste dag van ons verblijf in The Big Apple weten we niet dat er eten bij hoort. Met een grote pizza in onze goed gevulde maag gaan we naar het feest. Met medaille, wel onder onze trui. We wilden ze verrassen want niemand, maar dan ook niemand had verwacht dat wij hem zouden uitlopen.

Iedereen was trots op ons toen we onze medaille toonde en al snel zaten we gezellig aan tafel met opnieuw een bord eten… “vanavond is het goed als jullie drinken” dat hebben we dan ook gedaan. Eigenlijk zoals de hele week. Eindigend in "The Bourbon Street".



7 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven